Zaman Dilimi Farkıyla Çalışmak: Uykunu ve Düzenini Korumak

Uploaded Image

Toronto'da yaşayıp Türkiye'deki, Avrupa'daki ekiplerle çalışınca zaman dilimi farkı takvimde küçük bir sayı gibi duruyor. İş pratiğe dökülünce o sayı uykuna, yemek saatine, hatta gününün ritmine karışıyor. Ben bunu en çok toplantı saatleri üst üste binmeye başladığında anladım. Bir taraf için sabah kahvesi saati, öbür taraf için akşam yemeği öncesi olabiliyor. Yönetilmezse gün uzuyor, uyku kısalıyor, ertesi gün de aynı yorgunlukla başlıyor.

Açık konuşayım: mesele sadece erken kalkmak ya da geç yatmak değil. Mesele, her gün başka bir düzene savrulmamak. Bir gün 07.00'de toplantı, ertesi gün 23.00'te toplantı olursa vücut hangi saate uyum sağlayacağını şaşırıyor.

Fark kaç saat olunca zorlaşıyor?

Benim deneyimimde 3 saate kadar olan farklar genelde günlük düzen içinde eritilebiliyor. 5-6 saat farkta toplantı penceresi daralıyor ama hâlâ ortak bir alan bulunuyor. 7 saat ve üzeri farklarda ise bir tarafın mutlaka sabah çok erken ya da gece geç bir saate razı olması gerekiyor.

Pratik bir örnek vereyim. Toronto ile İstanbul arasında genelde 7 saat fark var, yaz saati dönemlerinde bu fark değişebiliyor. Toronto'da saat 09.00 iken İstanbul'da 16.00 oluyor. Bu aslında çalışılabilir bir pencere. Toronto ile Londra arasında 5 saat, Berlin ile 6 saat fark var. İş Asya'ya kaydığında tablo sertleşiyor. Toronto ile Bangkok arasında 11-12 saat, Sidney ile 14-15 saat farktan söz ediyoruz. O noktada canlı toplantıyı azaltmak, yazılı iletişimi artırmak neredeyse zorunlu hale geliyor.

Pratik not: bir işe ya da müşteriye evet demeden önce sadece ücrete ve işe bakmıyorum, toplantı saatlerine de bakıyorum. Haftada kaç kez canlı görüşme istiyorlar, o görüşmeler benim saatimle kaçta, bunu en başta soruyorum.

Ortak çalışma saatini bulmak

Her ekibin bir kesişim kümesi var. Ben buna çekirdek saatler diyorum. Diyelim ekibin bir kısmı Toronto'da, bir kısmı Avrupa'da. Toronto'da 09.00-12.00 arası, Avrupa'da öğleden sonraya denk geliyor ve iki taraf için de makul bir aralık çıkıyor. O 2-3 saati toplantılar için ayırıp günün kalanını odaklı işe bırakmak en sağlıklısı.

Ben takvimimde bu çekirdek saatleri baştan işaretliyorum. Onun dışındaki saatlere toplantı koymamaya çalışıyorum. Karşı tarafa da bunu net söylüyorum: şu saatler arasında canlı görüşmeye açığım, onun dışında mesaj bırakırsanız şu saatte dönerim. Bu sınır baştan konulursa kimse alınmıyor. Sınır konulmazsa her mesaj acil sanılıyor.

Uykuyu pazarlık konusu yapmamak

Uyku konusunda resmi öneri de oldukça net. Kanada için hazırlanan 24 Saatlik Hareket Rehberi, 18-64 yaş arası yetişkinler için düzenli yatış ve kalkış saatleriyle birlikte 7-9 saat kaliteli uyku öneriyor. Statistics Canada'nın 2020 verilerine baktığımız çalışmada 18-64 yaş grubunda ortalama uyku süresi 7,9 saat bulunmuş ve bu grubun yüzde 77'si süre önerisini karşılamış. Yani mesele 5-6 saat uykuyla idare etmek değil, 7 saatin altına düzenli olarak düşmemek.

Daha eski Statistics Canada çalışmasında da benzer bir tablo var. Kanadalı çalışanların dörtte birinden fazlası geleneksel olmayan saatlerde çalışıyor ve bu grupta uykuya dalmakta ya da uykuyu sürdürmekte zorlandığını söyleyenlerin oranı üçte bire yaklaşıyor. Gündüz düzeninde çalışanlarda bu oran dörtte bir civarında. Ben bu farkı kendi hayatımda da görüyorum. Uyku saati her gün kayarsa süre aynı kalsa bile sabah dinlenmiş kalkılmıyor.

Benim kendime koyduğum kurallar basit. Yatış saatimi toplantıya göre her gün değiştirmiyorum. Gece geç bir toplantı varsa ertesi sabahı ona göre planlıyorum, ikisini üst üste sıkıştırmıyorum. Akşam ekranı kapatmak için kendime bir saat belirledim, yatmadan en az yarım saat önce iş mesajlarına bakmıyorum. Kafeini de öğleden sonra kesiyorum. Bunlar küçük şeyler gibi duruyor ama farkı asıl bunlar yaratıyor.

Pratik not: uyku saatini korumak bencillik değil. Uykusuz bir günün verimi düşük oluyor, hata artıyor, o hatayı düzeltmek de yine zaman alıyor.

Toplantı yükünü adil dağıtmak ve yazılı çalışmak

Zaman dilimi farkında en sık yapılan hata, rahatsız edici saatin hep aynı kişiye kalması. Bir ekipte gece toplantısı hep aynı kişiye yazılıyorsa o düzen uzun sürmüyor. Ben böyle durumlarda toplantı saatini dönüşümlü yapmayı öneriyorum. Bir hafta bir taraf erken kalksın, öbür hafta diğer taraf geç kalsın. Bu konuşulmazsa sessiz bir yorgunluk birikiyor.

Bir de her konunun toplantı gerektirmediğini kabul etmek gerekiyor. Durum güncellemesi, dosya paylaşımı, kısa karar notu gibi işler yazılı yürüyebiliyor. Ben kararları kısa bir notla yazıp paylaşmayı seviyorum: neye karar verildi, kim neyi ne zamana kadar yapacak. Böylece farklı saatte uyanan kişi toplantıyı kaçırmış gibi hissetmiyor, notu okuyup işine devam ediyor.

Açık konuşayım: iyi yazılmış bir not, kötü saatte yapılmış yorgun bir toplantıdan daha değerli. Toplantıyı sadece gerçekten konuşmak gereken konulara ayırmak hem takvimi hem uykuyu koruyor.

Şehir seçerken saate de bakmak

Dijital göçebe olarak şehir seçerken genelde kira, internet ve yaşam maliyeti konuşuluyor. Ben artık listeye zaman dilimini de ekliyorum. Çalıştığım ekipler ve müşteriler ağırlıklı olarak hangi kıtadaysa, oraya 0-6 saat farkta olan bir şehirde yaşamak günü çok rahatlatıyor. Fark 9-10 saati bulunca şehir ne kadar güzel ve uygun fiyatlı olursa olsun çalışma düzeni zorlanmaya başlıyor.

Bu herkes için aynı değil. Gece çalışmayı seven biri için Asya'dan Amerika'ya çalışmak avantaj bile olabilir. Ben gece insanı değilim, bunu kendimde biliyorum. O yüzden benim için doğru şehir, sadece ucuz olan değil, uykumu düzenli tutabildiğim şehir.

Sen de kendi düzenine bakarak karar ver derim. Bir hafta boyunca toplantılarının saatlerini yaz, uykunun nasıl etkilendiğini gör. Tablo önüne gelince hangi farkın sana uyduğu, hangi farkın seni yorduğu çok daha net anlaşılıyor.

Kaynaklar:

- Statistics Canada - Sleep behaviours among Canadian adults

- Statistics Canada - Who gets any sleep these days? Sleep patterns of Canadians



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gerçekten İş Bulabileceğin Uzaktan Çalışma Siteleri